Çevresel etkenler ve dijitalleşme, insan ilişkilerini mekanikleştirdi. Anneler gününde sosyal medyada paylaşılan süslü fotoğraflar, altına yazılan uzun ve duygusal paragraflar... Peki, o ekrandan kafamızı kaldırıp annemizin gözlerinin içine baktığımızda ne görüyoruz?
Psikolojide "görünmezlik hissi" bir insan ruhuna verilebilecek en büyük zararlardan biridir. Günümüz evlatları olarak annelerimize en büyük saygısızlığı, onları evlerimizin içinde birer "hayalet" haline getirerek yapıyoruz. Telefonumuza bakarak dinlediğimiz annemiz, aslında bizim tarafımızdan reddediliyor. Ona karşı olan saygınlığımız, dijital dünyanın sahte beğenilerine kurban gidiyor. Gerçek saygı; modern dünyanın tüm dikkat dağıtıcılarına rağmen, onun sesindeki yorgunluğu duyabilmek ve ona hak ettiği zihinsel alanı açabilmektir.

Geleceğe Not: Bugünün Evladı, Yarının Ebeveyni

Bu yazıyı bugünkü kendimize ve geleceğimize bir motto, bir manifesto olarak bırakmak zorundayız. Çünkü insan psikolojisi, yaşattığını yaşamaya meyillidir. Bugün modernitenin arkasına sığınıp annesini anlamayan, onun sorumluluğunu almaktan kaçan her birey, gelecekte aynı sağır ve mekanik yalnızlığın kurbanı olacaktır.
Annemize karşı sorumluluğumuz; onu sadece bizi büyüten bir figür olarak değil, bu zorlu çağda tutunmaya çalışan, yaşlanan, korkuları olan bir insan olarak anlamaktır. Onun psikolojik yükünü hafifletmek, bu hırpalayıcı sosyal düzende ona güvenli bir sığınak olmak bizim en temel insani borcumuzdur.