İnsan, doğayı çoğu zaman kendisinden ayrı bir varlık gibi düşünür. Sanki ormanlar yalnızca gezilecek yerler, nehirler kullanılacak kaynaklar, toprak ise üzerinde yapılaşılacak bir alanmış gibi…
Oysa doğa, insanın dışında duran bir dekor değildir. Nefes aldığımız havadan içtiğimiz suya, soframıza gelen gıdadan yaşamımızı sürdürebilmemize kadar her şey onunla bağlantılıdır.
Çevresel sorunlar yalnızca ağaçların azalması, denizlerin kirlenmesi veya sıcaklıkların yükselmesi meselesi değildir. Bunlar aynı zamanda ekonomik, toplumsal ve psikolojik sorunlardır.
Kuraklık, geçimini toprağa bağlı olarak sağlayan insanların hayatını değiştirebilir. Hava kirliliği, özellikle savunmasız grupların yaşam kalitesini düşürebilir. Doğal afetler, insanların yalnızca evlerini değil, güven duygularını ve gelecek planlarını da etkileyebilir.
Üstelik çevresel sorunların sonuçları herkesi aynı biçimde etkilemez. Maddi imkânları kısıtlı olan insanlar, çoğu zaman tehlikelerden uzaklaşmak veya zararları telafi etmek konusunda daha az seçeneğe sahiptir.
Bu nedenle doğayı korumak, yalnızca çevreci bir tercih değil, aynı zamanda toplumsal sorumluluk ve gelecek kuşaklara karşı bir adalet meselesidir.
Bugün kendime şu soruyu soruyorum:
Benden sonra yaşayacak insanların dünyasından ne alıyorum ve ona ne bırakıyorum?
Tükettiğim her şeyin, kullandığım her kaynağın ve ürettiğim her atığın bir karşılığı olduğunu ne kadar hatırlıyorum?
Tek bir insanın davranışı dünyayı bir günde değiştirmeyebilir. Ancak bu gerçek, hiçbir şey yapmamayı haklı çıkarmaz.
Çünkü ortak yaşam alanımızı korumak, yalnızca büyük kurumların değil, bireylerin, toplumların ve karar vericilerin birlikte üstlenmesi gereken bir sorumluluktur.
Dünya bize ait bir mülk değil; bizden önce de var olan ve bizden sonra da yaşatılması gereken ortak bir emanettir